Sunday, April 25, 2010

නැද්ද මං අහන්නේ???

දිනයකින් හරි අඩක්
පුටුවක් උඩට වී සිටියෙමි
කිසිදාක නොකල විළසින්...

මා පමණක් නොව
තවත් සයිබර් සහෘදයින් බොහෝ දෙනෙක්
එළෙස කළ බව මම දනිමි...

බ්ලොග්කරණයේ අපූර්වත්වය එයයි
සැමදා විඳගමු මේ අසිරිය
හැමදාම නැතිවුනත්
අවුරුද්දකට සැරයක් හරි
මැරතන් 1ක්නම් දුවන්නම ඕනේගගග

නැද්ද මං අහන්නේ???

අපි එකම රෑනෙ කුරුල්ලෝ

අපි එකම රෑනෙ කුරුල්ලෝ
අපි එකම රෑනේ කුරුල්ලෝ
මේ පාරාදීසේ
නෑ වෙන්වන්නේ නෑ තනිවෙන්නේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ

මදු තියලා දැල් එළලා
නෑ පැටලෙන්නේ අපි
අපේම ලොවකට පියඹා යන්නේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ

අපි එකම රෑනෙ කුරුල්ලෝ
අපි එකම රෑනේ කුරුල්ලෝ
මේ පාරාදීසේ
නෑ වෙන්වන්නේ නෑ තනිවෙන්නේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ

තටු ලැබුනේ පියඹා යන්නයි
කූඩුව තුළ සැඟවෙන්න නොවේ
අපේම ලොවකට පියඹා යන්නේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ
වරෙල්ලා මේ රෑනේ

අවසානය ඉදිරිපිට

මීට වසර ගණනාවකට පෙර
මට මෙළෙසම සිතුණි...
ඒ තවත් එක් තරඟයක
අවසාන මිනිත්තු කීපයේදීය
මාස ගණනක මහන්සිය,
කැපවීම,
උත්සාහය,
එක මිටකට කැටිකොට
එතැන මුදා හැරියෙමි...
ජය පරාජය කෙසේ වුවත්
සිතට සතුටක් දැනුනි...

අදත් එළෙසම හැගේ...
පැය ගණනාවක වෙහෙස,
දෑසේ විඩාව,
සියල්ල පරයා හිතට නැගෙන්නේ
එකම සිතුවිල්ලකි...
ඒ තවත් එක සාමුහික ගමනක
අවසානයේ ඇතිවන
සතුටයි...

සොයුරු සොයුරියනි,
එයට දායක වු ඔබ සැමට
බොහෝමත්ම ස්තූතියි...

48

මේ ලියැවෙන්නේ
හතළිස් අටවන මැරතන් පෝස්ටයයි...

මීට පෙර ලියැවුණු
ලිපි හතළිස් හත පුරාම
රනා අහපු කතා,
රනා කියපු කරා,
රනා කියවපු කතා,
රනා ලියපු කවි,
සහ
ගූගල් කරලා හොයාගත්ත ටෙක්නිකල් කෑලි
පත අට එකට සිඳුවා නැති වුවත්
යහමින් තිබුණි...

නීතිය වූයේ
පැයකට සතරක් වුවද
සමහර පැයකදී එය සයක් විය
තව විටෙක ඉන් අඩක් විය
ඒ බ්ලොග්කරණයේ හැටිය...

ඒ කෙසේ වෙතත්
මැරතනය ඇරඹී
හෝරා එකොළොසකට පසු
සතළිස් අටවන පෝස්ටය
මෙසේ පළවේ...

පලි:

මැරතනයේ ඉලක්කය නිමි
වෙලාව නොනිමි
එමනිසා තව සිටිමි
සැමට ජය පතමි.

දවසේ සිතුවිල්ල

ජීවිතයේ දීප්තිමත් දිනයන් මෙන්ම අඳුරු දිනයන්ද තිබේ. අහසේ අදුරු ස්වභාවයක් දිස්වූ පමණින් සූර්යයාගේ ඇති වටිනාකමෙහි අඩුවක් වන්නේ නැත. ඇතැම් විට අපිට කණගාටුවෙන් යුතුව දවස ගත කිරීමට සිදුවේ. නමුත් ඔබගේ හදවත තුළ සූර්යයා නිරන්තරව දීප්තිමත්ව තබා ගන්න. එය ඔබව අපරාජිතයෙකු කරනු ඇත.

දයිසකු ඉකෙදා
සභාපති
සෝක ගක්කායි ජාත්‍යන්තර සංවිධානය

උපුටා ගත්තේ

දවසේ සිතුවිලි
දයිසකු ඉකෙදා

අපි ආපු දුර

මෙපමණ දුරක් අවුත්
දැන් යන්න යන්න තතනති
අයෙක්...

මිතුරනි, මිතුරියනි,
යාමට ඇත්තේ තව ටික දුරකි...
දැන් හිරුද පායා ඇත
කුරුල්ලෝද කෑ ගසයි
ඉදින් නිදන්නේ කිම
මැරතනය අවසාන නොකර...
එසේ කිරීමට මට නොහැකිය
ඔබටත් එය එසේම බව
මම හොදින්ම දනිමි...
මේ අන්තිම ටික දුවමු
ඔබට ජය...

අනේ කාලේ වනේ වාසේ

මුලින්ම එකෙක් ගෙනාවේය
ඒ හිතවතෙකුගෙනි...

ඊළගට අනිකා ආවාය

ඒ පාරෙනි...

උන් දෙදෙනා ටික කලක් සිටියෝය

ඊළගට තුන්වෙනියාත් ආවේය
ඒ මුලින් ආ එකාගේ පුතා වීම නිසාය...

කොහොම ආවත් මුන් ඔක්කෝම

මළ කරදරය...
ඉවර වෙන පාටකුත් නෑය...
අනේ කාලේ වනේ වාසේ
කිව්වේ මේවාටය...

අලුත් දවසක්

තවත් අලුත් දවසක්...

වෙනදා නැගිටින වෙලාවට
අද නිදන්න යනවා...
උදේට තේ බීලා
රෑට නිදාගත්තේ
උසස් පෙළ කරපු කාලේ...

ඒ මතකයත් අවදි කරගෙන
දුවමු දිගටම මැරතන්...
කෝකටත් තියෙන්නේ
තව පැය 2යි....

SPIRIT

රෑ එළිවෙනකම්
කොම්පියුටරේ ඉස්සරහා
හිටපු උන්
මේන් දැන් යන්න හදනවා
නිදිමතයිළු...

එහෙම කොහොමද
ආවේ මැරතන් දුවන්න..
රෑ අටේ ඉදන් උදේ අට වෙනකම්
ගිය එවුන් ගියාදෙන්,
ආව එවුන් ආවදෙන්,
මෙච්චරවෙලා දුවපු උන්
ඉතින් අට වෙනකම්ම ඉමු...

ඒකයි නියම SPIRIT 1
මේ වගේ දේකින් ඉගෙන ගන්න...

පිස්සුද?


මට පිස්සුද?
නැත්තම් හැටිද?
මට හිතාගන්න බෑ
ටිකක් හිතන්න

පැය කාලෙන් කාලට
බ්ලොග් පෝස්ට් ලිය ලියා...
හෙඩ් පෝන් 1 කනේ ගහගෙන
(ගෙදර එවුන්වත් නිදාගන්න ඕනේ නිසා)
මළ විකාර අහ අහ
රෑ එළි වෙනකම්
නිදිමරපු මාව දැකලා,
උදේ පාන්දරම අපේ අම්මා
තක්බීර් උනා...

අනේ අපේ පුතා
උදෙන්ම නැගිටලා කියලා
හිතලා...

ආයෙත් වතුර

සීතලේ බැරුවා...

ඇයි ඒ?
වටෙන්ම වතුර වදිනවා...
හිතාගන්නවත් බැරි විදියට
ලොකු හයියක්...

තව ටික දුරයි
හරියටම කියනවානම්
පැය 3 යි
දුවමු...
දුවලාම නතරවෙමු...
නියම සිංහල බ්ලොග්කරුවන් විදියට...

තුන්කාල

තුන්කාලක් ඉවරයි
ඉතුරු තව කාලයි
ඒ කාල ඉවර උනාම,
ඔක්කොම ඉවරයි...

ඒ කියන්නේ
මේ කාල ඉවර උනාම,
2010 බ්ලොග් මැරතනුත් ඉවරයි...

අපරාදේ,
වෙලාව යන්නේ නැතුව ඉන්න තිබ්බේ.....

ඇත්තටම අපරාදේ...

චීන උපමා කතා VIII

මසුරු මිනිසා

බොහෝ මසුරු මිනිසෙක් දවසක් වෙනත් පෙදෙසක වෙසෙනා තම නෑයින් බැලීමට සිතා මහ රෑම පයින් පිටත් විය. මෙසේ ඔහු පයින්ම ගමන යෑමට පිටත් වූයේ තම බිරිඳ සමග වාහනයකින් ගියහොත් මුදල් වැයවන නිසාය.
ගමනින් අඩක් ගෙවා අවසාන වනවිට තමා නිවසින් බැහැරව එද්දී තමන්ගේ කාමරයේ පහන පත්තුකර පැමිණි බව ඔහුට සිහිපත් විය.
"අපරාදේ තෙල් ටික පිච්චිලා නාස්තිවෙලා යනවා..." යි සිතූ ඔහු ගමන නතරකර ආපසු නිවස වෙත පැමිණ බිරිඳට කතා කළේය.
"මේ හාමිනේ, මගේ කාමරේ ලාම්පුව පත්තු වෙනවා. ඔය තෙල් ටික නාස්තිවෙන්න ඉස්සෙල්ලා ඕක නිවා දමාපන්" යි කෑගසා කීවේය. නින්දෙන් පිබිදුණ බිරිඳ දොර විවෘත කිරීමට පැමිණෙන බව ඔහුට වැටහුනි.
"නෑ නෑ දොර අරින්න ඕනේ නෑ. හැම තිස්සෙම දොර අරින්න වහන්න ගියාම යතුරු තහඩු ගෙවිලා යනවා. ඉක්මනට ගිහින් ලාම්පුව නිවහන්".
"අනේ අනේ තමුසේ වගේ මිනිහෙක්. තමුසේ ඔය විදිහට එහෙටයි මෙහෙටයි ගියාම සපත්තු 2 ගෙවිලා නාස්තිවෙලා යනවා නේද?" නිවස ඇතුලේ සිට බිරිඳ පැවසුවාය.
"හහ්.. හහ්.. හා.. තමුසේ හිතුවද මම එච්චර මෝඩයෙක් කියලා. මම ආපහු එද්දී සපත්තු දෙක ගලෝගෙන අතේ ගෙනාවේ..." ඔහු ජයග්‍රාහී ලෙස පිළිතුරු දුන්නේය..

51

වරක් මට මෙසේ සිතිණ
"ඇත්තටම 50කට යයිද?"
තව දිනක මෙසේ සිතිණ
"කොච්චර කල් යයිද?"
මෙසේත් නොසිතුනා නොවේ
"පැය කීයක් තිස්සේ ටයිප් කරන්නද"
ඒ සියල්ල අතීතයට අයත්ය...

අවසානයේ,
බ්ලොග් කෙරුවාව පටන් ගෙන
හරියටම දස මසකට පසු
"රනා"
ලිපි 50ක් ලියා ඇත.
මේ ලියැවෙන 51වන ලිපිය
ඒ සතුට සමරනු පිණිසමය....
වෙන කිසිවක් සඳහාම නොවේ....

අමාරුම ඉසව්ව ඉවරයි

වතුරත් නැතුව...
කියවන්න එකෙක්වත් නැතුව...
ලියන එකාම කියෝ කියෝ...
හිට් කවුන්ටරේ ඉබි ගමනින් දිව්ව,
බ්ලොග් මැරතන් තරගයේ
අමාරුම ඉසව්ව
දැන් ඉවරයි...

ඉතින් ලියමු
තව ටික දුරයි
තව පැයකින්
ජය කණුව පේන්න
පටන් ගනීවි
සපෝට් කරන්නන් වහීවි

ඉතින් දුවමු
අන්තිම වෙනකම්ම...

අමාරුම හරියේදීත්,
තරගය අතැර නොගිය ඔබ සැමට,
රනා ලියන බ්ලොග්
ප්‍රණාමය...